submenu

Irena Hartmann - 02/12/2021

Winnaar fotowedstrijd Erfgoed vzw Wezembeek-Oppem

De winnares van de fotowedstrijd georganiseerd in de zomer door Erfgoed vzw WO aan het woord.

Wat trok je aan in de foto die je inzond?

Hartmann: ‘De mysterieuze sfeer. Die krijg je dankzij de mist. Het is een plek waar ik elke dag met mijn twee honden ga wandelen. Dat het de laatste stop is van tram 39, vind ik ook iets hebben.’

Hoe is jouw passie voor fotografie ontstaan?

Hartmann: ‘In het middelbaar had ik een vriendin die mooie foto’s van bloemen maakte. Ik ben ook van jongs af aan geïnteresseerd geweest in de emoties die foto’s kunnen oproepen. Dat probeer ik in ieder geval met mijn foto’s te doen. Ook een landschap kan gevoelens opwekken.’

Welke fotografen inspireren je?

Hartmann: ‘De foto’s van Bart Heirweg vind ik echt knap. Hij slaagt erin om alledaagse taferelen een bijzondere touch te geven. Waar blijft hij al die mooie locaties toch vinden, vraag ik me soms af. Hij gaf een boek uit met de mooiste fotolocaties in België.’

Een perfect plaatje. Wat is dat voor jou?

Hartmann: ‘Ik heb er geen perfecte definitie voor. Maar als een foto erin slaagt om iets bij andere mensen los te maken, dan is dat in mijn ogen een perfecte foto. Je merkt trouwens dat foto’s die gevoelens oproepen het meest gewaardeerd worden.’

Kunnen foto’s ons helpen om de wereld rondom ons beter te begrijpen?

Hartmann: ‘Ik hou van journalistieke foto’s die een scherp beeld geven van moeilijke situaties in de wereld. Tussen de ingezonden foto’s van onze wedstrijd was er een foto die me erg aansprak omwille van de ecologische boodschap. Het is een collage die samengesteld is uit allemaal foto’s van mondkapjes die op de grond slingeren.’

Hoe ben je in Wezembeek-Oppem terechtgekomen?

Hartmann: ‘Ik noem mezelf een meisje van Kroatië dat verliefd werd op België. Vijf jaar geleden kwam ik naar hier om bij mijn zus te logeren. Ik had het zo naar mijn zin dat ik gebleven ben. Eerst heb ik een tijdje in Brussel gewoond tot ik de mooie groene plekjes van Wezembeek-Oppem leerde kennen.’

Wat spreekt je zo aan in België?

Hartmann: ‘Het is vooral de combinatie van natuur en vriendelijke mensen waardoor ik me hier thuis voel. Ik hou ook van die vreemde dualiteit die eigen is aan België. De verschillen tussen Vlaanderen en Wallonië boeien me. Toch heb ik me nooit een outsider in dit vreemde land gevonden.’

Wat maakt je behalve fotografie nog blij?

Hartmann: ‘Wat ik een beetje mis, zijn de Zwitsere bergen die ik ooit bezocht. Ik zou er graag naar terugkeren. Verder hou ik van wandelen en fietsen. Ik vertoef dolgraag in de wilde natuur. Ook lezen doe ik graag. Bijvoorbeeld spannende sciencefiction waar je verbeelding helemaal van op hol slaat.’

Tekst: Nathalie Dirix
Uit: uitgekamd december 2021