submenu

Arthur Motté volgt pilotenopleiding in Amerika - 04/06/2021

‘WAT IS HET LEVEN HIER TOF!’ 

Arthur Motté is nog steeds in de Verenigde Staten om zijn opleiding tot piloot te voltooien. Hoe gaat het met hem? Heeft hij de Amerikanen al beter leren kennen? Arthur in Amerika, deel twee.

‘Mijn ervaring met de Amerikanen is echt supergoed. Ze zijn in het algemeen heel open-minded. Of ze jou nu kennen of niet, ze zorgen er altijd voor dat je je thuis voelt en vragen je meteen of ze je kunnen helpen met zoeken als je iets niet direct vindt. Via mijn moestuinaccount op Instagram heb ik een vrouw leren kennen die haar eigen groenten kweekt op een paar kilometer van de luchthaven waar ik leer vliegen. Zot toch!? Ze heeft me zelfs uitgenodigd voor een barbecue met een paar vrienden. Ondertussen heb ik haar hele familie leren kennen en ben ik zelfs uitgenodigd op het huwelijk van haar dochter. Fantastisch!’ 

Geen platte schoenzool  

Tijdens het schrijven van dit artikel wacht Arthur op zijn tweede grote test. Een navigatievlucht met een uitwijking naar een andere luchthaven door een noodgeval. ‘Als ik die test succesvol heb afgelegd, kan ik eindelijk solonavigaties doen. Soms mogen we dan zelfs op een andere luchthaven landen waar we kunnen ontbijten, of gezellig een burger op restaurant kunnen gaan eten. Wat is het leven hier tof!’ 

Arthur had er in eerste instantie zijn vragen bij, maar intussen is hij het eten op Amerikaanse bodem gewoon. ‘Ik kook (bijna) elke dag: uit de Europese, Amerikaanse of zelfs Aziatische keuken. Ik probeer allerlei recepten uit. Af en toe gaan we met een paar vrienden op restaurant of stappen we eens een fastfoodketen binnen. Die zijn trouwens heel verschillend van de ketens die we in Europa kennen. Amerika, the country of fastfood, kent zo veel verschillende ketens: van de klassieke McDonald’s en Burger King tot Popeye, In ‘N Out en zelfs Five Guys. Wat ze allemaal gemeenschappelijk hebben is een grote, mooie, maar vooral kwalitatieve burger. Het is niet de platte schoenzool die je in Europa op je bord krijgt.’ 

Ondanks de reputatie van Amerika als fastfoodland is Arthur anderhalve kilo vermagerd. ‘Waarschijnlijk komt dat omdat mijn eet- en slaappatroon heel onregelmatig is geworden. Ik moet gemiddeld rond 2 à 3 uur ‘s ochtends opstaan, ontbijten, vliegen en ik kan pas terug eten rond 3 à 4 uur in de namiddag. Ik heb gewoonweg geen tijd. Voor navigatievluchten moet je de avond ervoor al je route uitstippelen, de kruishoogtes berekenen en de snelheden bepalen. De dag zelf moet je de winden op je kruishoogtes zoeken, de windcorrectie en tijd bepalen voor elk deel van de vlucht. We berekenen onze tijd van aankomst, die moet binnen de 2 minuten correct zijn. Hoe minutieuzer je te werk gaat, hoe preciezer je tijd van aankomst wordt. De dag zelf werk je nog ongeveer 2 uur aan je navigatievlucht. Je mag ook niet vergeten om je vluchtplan naar de autoriteiten te sturen. Als we helaas zouden neerstorten, beginnen de autoriteiten een zoekactie naar ons vliegtuig als we niet binnen de 15 minuten na onze berekende tijd van aankomst aankomen.’ 

Bosbranden  

In tegenstelling tot bij ons is het in Arizona heel warm lenteweer. ‘Bijna elke dag is er een helderblauwe hemel. Om 9 uur ‘s ochtends is het al 34 graden! In de namiddag is het zelfs al zo warm dat onlangs een deel van de techlog (een boek met alle documenten van het vliegtuig, was gesmolten op mijn broek. En dit is dus de lente in Arizona! In de zomer wordt het soms zo warm dat alle vluchtactiviteiten gestaakt moeten worden (ook op de grote internationale luchthavens).’ 

Het seizoen van de bosbranden is nu ook officieel van start gegaan. Momenteel hebben we vijf grote brandhaarden rondom de stad. In totaal zijn er ongeveer 30 blusvliegtuigen aan de slag om ze te blussen. Het is een indrukwekkend beeld. Sommige blusvliegtuigen kunnen tot 45.000 liter vloeistof meenemen.’ 

Veel vrije tijd voor tripjes door het land is er niet. ‘Voorlopig hebben we enkel Sedona, de Grand Canyon en Tucson bezocht. In april hebben we maar vier ‘vrije’ dagen gehad, die je sowieso tussen je boeken doorbrengt. Op zich is dat ook goed, want voorlopig zijn mijn vliegmaate en ik het tweede duo dat het meeste voorsprong heeft. In Tucson bezochten we Pinal Airpark (een grote opslag-/afbraakplaats voor vliegtuigen) en het Pima Airmuseum met veel vliegtuigen waaronder de ex-Air Force One. Wat staat er nog op de planning? ‘Ik begin aan de solonavigatiefase. Die is zeer intens. De meeste mensen leggen de 40 vlieguren af op ongeveer drie weken. Dat wil zeggen dat we bijna elke dag vliegen, met twee vluchten per dag. Normaal wordt het na deze fase wat rustiger en hebben we tijd om weer wat roadtrips te plannen. Op mijn bucketlist staan nog San Diego, San Francisco, Los Angeles, Zion, Monument Valley, Antilope Canyon, Arches National Park, Sequoia National Park, Bryce ...’ 

‘Voorlopig is mijn laatste test eind augustus gepland. Dat zou betekenen dat mijn Commercial Pilot Licence en eindexamen waarschijnlijk in september of oktober zal plaatsvinden.’ 

Coronavaccin voor 1 op 3  

In februari zei Arthur dat COVID-19 niet leek te bestaan in zijn nieuwe woonplaats. Is dat vandaag nog zo? ‘Ondertussen is al een derde van de bevolking van Arizona volledig gevaccineerd, goed voor zo’n 2,5 miljoen mensen. 43 % van hen heeft al minstens 1 dosis gekregen, goed voor 3,2 miljoen mensen. In het dagelijkse leven merk je bijna niets meer van COVID-19. Hier en daar moet je een mondmasker dragen, maar de meeste mensen hebben zich toch al laten vaccineren. Zelfs op school is 30 % van de studenten gevaccineerd. Ik ben ook al volledig gevaccineerd met het Pfizervaccin. Een paar weken geleden is besloten dat iedereen boven de 16 jaar recht heeft op een vaccin. Ze dienen hier zowel Pfizer, Moderna als Johnson & Johnson toe.’  

Tekst: Silke Castro 
Foto: © Arthur Motté 
Uit: uitgekamd juni 2021