submenu

De inktpot van Luc De Vogelaere - 15/02/2021

Objecten met mooie herinneringen

Luc De Vogelaere verzamelt vanalles. Lijdt Luc aan verzamelwoede? Stouwt hij zijn huis vol met spullen die een ander het liefst zo snel mogelijk kwijt wil? Gelukkig niet. Zijn huis is netjes opgeruimd. Wat hij verzamelt klasseert hij ordelijk in mappen, in omslagen of in houten kistjes.

Lucs verzameling bestaat uit een gemeentelijk archief en een persoonlijk archief. In het eerste luik zitten krantenartikelen over Wezembeek-Oppem, fotoreportages die hij zelf maakte over belangrijke panden uit de buurt die afgebroken werden, maar ook menu’s van de verenigingsfeesten, toegangskaarten van het pompiersbal of inpakpapier van de wasserette.

In het tweede archief zitten persoonlijke herinneringen: schoolrapporten, nieuwjaarsbrieven, lidkaarten, oude fietsplaten, haaientanden ... en een gevuld inktpotje. Wat bezielt hem om dat allemaal te verzamelen?

‘Ik ben niet actief bezig met verzamelen, het is eerder niets weggooien. Ik bewaar spullen zodat het verleden niet verdwijnt. Waarom? Misschien uit nostalgie? Ik groeide op in Wezembeek-Oppem, mijn moeder had hier een winkel, ik ging hier naar school en ik zat in elke denkbare vereniging. Dat was een mooie tijd. Gaandeweg veranderde Wezembeek-Oppem van een klein gemoedelijk dorp waar iedereen elkaar kende, in een volgebouwde anonieme plek waar velen zelfs hun buren niet kennen.

‘Aan alles wat ik bijhoud, kleeft wat spijt. Gemis om het verlies. Via foto’s haal ik die mooie momenten terug.’ Uit een van de omslagen haalt Luc foto’s van hoe de slager indertijd bij de mensen aan huis kwam om een varken te kelen. Over de kop van het dier ging een rieten mand en op de keukentafel werd het dier versneden terwijl alle kinderen toekeken.’

‘De objecten die ik bijhoud, werken net zoals die foto’s. Aan de haaientanden hangt een mooie herinnering vast. Toen ze begin jaren 70 begonnen met de aanleg van de ring, gingen wij als kind op fossielenjacht in de grachten die ze groeven.’ In een andere omslag zitten allerlei toegangstickets. ‘Die zijn nog van mijn moeder: van iedere uitstap bewaarde ze het ticket. Misschien is het toch wat erfelijk …’

En dat inktpotje?
Luc glimlacht: ‘In dat potje zit inkt die ik zelf maakte van klaprozen. Als kind was ik altijd op vadrouille, ik slenterde rond op ontdekking. Ik weet niet hoe ik op het idee kwam, maar toen de velden nog vol klaprozen stonden, plukte ik er massa’s, om uit de bloemblaadjes het sap te persen. Ik vulde er het potje mee, dus die inkt is makkelijk 55 jaar oud.’

Hij draait het potje open, de inkt kleurt bruin maar is nog vloeibaar. ‘Misschien komt dit inktpotje nog van pas voor mijn memoires?’

 

Tekst: Karla Stoefs
Foto: © Tine De Wilde
Uit: uitgekamd februari 2021