submenu

Vrederechter Eric Dierickx - 07/09/2020

‘We zitten niet in een ivoren toren’

Eric Dierickx woont al zijn hele leven in Wezembeek-Oppem. Tijdens zijn jeugd ging hij vakantiewerk doen in het Atomium, waar zijn vader directeur was. Vandaag probeert hij als vrederechter in het kanton Zaventem de problemen en geschillen van de man in de straat op te lossen. Een portret.

‘Mijn grootouders woonden in de Driebunderweg, aan de ‘Zeven Huisjes’, steekt Dierickx van wal. ‘Mijn vader Jean-Robert was een van de acht kinderen van het gezin Dierickx-Van Cothem, van wie mijn tantes Jeannot en Rosalie – een tweeling – en mijn nonkel Edmond nog leven. Opvallend aan het huis van mijn grootouders was dat het nog een bronwaterput had, een ‘borre’ zoals men dat noemde. Het huis staat er nog, maar is al verschillende keren verbouwd.’

‘Op het grote veld erachter, waar we als kind speelden, is ondertussen een hele wijk gebouwd, maar destijds was er in de buurt meer dan ruimte genoeg om met neefjes, nichtjes en kameraadjes te spelen. Op een bepaald moment waren we met 24 kleinkinderen, zodat eten zelfs in shifts moest gebeuren. Maar spelen was geen probleem. Als kind amuseerden we ons vooral in het Zoniënwoud. Vóór de ring werd aangelegd, hadden wij daar een heel natuurdomein voor ons. En toen ze aan de werken begonnen, gingen we naar fossielen zoeken bij de graafwerken, of op de zandhopen spelen.’ Eind jaren zeventig was de ring er dan, en met de jaren gingen daar natuurlijk veel meer auto’s op rijden. ‘Onlangs heb ik met de vzw W.ring nog geijverd voor bescherming tegen de geluidshinder door het verkeer. Het Vlaams Gewest is ons daarin gevolgd en normaal worden de geluidswerende panelen na de zomer geplaatst.’

Atomium

Op een paar maanden na woont Dierickx al zijn hele leven in de gemeente. ‘Ik ben in 1962 wel in Schaarbeek geboren, in afwachting van de bouw van de woning van mijn ouders in de Hertogenlaan, waar ik nu naast woon. Mijn moeder was afkomstig van Schaarbeek en heeft mijn vader ontmoet omdat er in de jaren vijftig nogal veel gedanst werd in het gezellige Wezembeek- Oppem. Vanuit het Brusselse Luxemburgstation kon je daar naartoe rijden met het elektrische treintje.’

De vader van Eric werd geboren in 1929 en is veel te vroeg gestorven in 1988, toen hij een wel heel bijzondere functie bekleedde. ‘Eerst is hij expert-boekhouder geweest voor verschillende maatschappijen. Hij en mijn moeder hebben ook twee jaar in Congo gewoond, tot de onafhankelijkheid in 1960. Maar in 1974 is mijn vader directeur geworden van het Atomium, waar ik ook veel studentenjobs heb gedaan. Ook veel andere werkstudenten kwamen uit Wezembeek- Oppem. Wij deden van alles: schilderwerken, poetsen, aan de kassa zitten en ook de lift bedienen, waar het soms tot 45 graden warm was. Ik heb ooit eens in de lift vastgezeten op 102 meter hoogte (lacht). Het was een heel toffe tijd.’

Sociale dimensie Na zijn middelbare school ging Dierickx rechten studeren aan de VUB, waar hij ook nog als docent heeft lesgegeven. ‘Op het Sint-Jozefscollege in Sint-Pieters-Woluwe hadden ze mij die studie aangeraden omdat ik niet op mijn mondje was gevallen en ook Frans sprak. Ik wilde zelf ook graag iets doen waarmee ik mensen kon helpen. Zo ben ik na mijn studies aan de balie begonnen. Negentien jaar ben ik advocaat geweest in Brussel en zo heb ik veel mensen uit de moeilijkheden kunnen halen. Vooral het beroep van vrederechter heeft een heel sociale dimensie. Een goede vrederechter moet mensenkennis hebben en humaan zijn. We zitten niet in de ivoren toren van een grote rechtbank, wij staan dicht bij de mensen. Maar als het moet, zijn we ook streng. Met moedwilligheden maak ik korte metten. Ik heb het beroep op verschillende plaatsen uitgeoefend; vandaag is dat in het vredegerecht van Zaventem, dat ook de bevoegdheid over Overijse en Hoeilaart heeft.’

Een vredegerecht is de meest toegankelijke rechtbank, waar kleine zaken van allerlei aard worden behandeld. ‘Het gaat over de problematiek van de man in de straat, met dat verschil dat wij ook de luchthaven op ons grondgebied hebben. Naast de klassieke betwistingen van onbetaalde facturen en huurzaken komen er dus ook uit alle landen vragen om schadevergoedingen voor geannuleerde vluchten. Heel veel aandacht gaat bij ons ook naar de bewindvoering voor personen die hun goederen niet zelf kunnen beheren, bijvoorbeeld mensen met een beperking of mensen die in woonzorgcentra verblijven. In de regio zijn veel woonzorgcentra en sanatoria waarin zowel jongere als oudere mensen zitten, met de bijzonderheid dat daar vaak voormalige serristen tussen zitten die een bepaald kapitaal hebben overgehouden aan het feit dat ze heel hard in de serres hebben gewerkt.’

Melk voor Mobutu

Als er nog vrije tijd over is, brengt de vrederechter die graag door met zijn vrouw Marie-José, met wie hij dit jaar dertig jaar getrouwd is. Zijn dochter en verschillende andere familieleden wonen ook nog altijd in de buurt. Verder leest hij veel en hij heeft een passie voor geschiedenis. ‘Mijn grootmoeder aan moederszijde heeft twee oorlogen meegemaakt en sprak daar veel over. Zij was melkboerin in Schaarbeek, die met de kar melk aan huis kwam leveren. Zo heeft ze ooit nog geleverd aan de voormalige Zaïrese president Mobutu toen die als student in Schaarbeek woonde.’

Als Eric Dierickx gaat wandelen, bijvoorbeeld om boodschappen te doen of even te gaan kijken naar de werken vlak bij de ring, komt hij geregeld bekenden tegen om een babbeltje te slaan. ‘Een pint gaan drinken of een keer gaan eten is nog aangenamer, want ik ben duidelijk een bourgondiër. Ik ben perfect gelukkig hier in Wezembeek-Oppem. Het groen, de goede buren met al hun nationaliteiten – het is allemaal heel verrijkend.’

 

Tekst: Michaël Bellon
Foto: © Tine De Wilde
Uit: uitgekamd september 2020