submenu

Tonia Jolly woont 20 jaar in België - 06/04/2020

‘We willen de Kam nóg beter maken’

Twintig jaar geleden verruilden Tonia Jolly en haar man het Verenigd Koninkrijk voor ons land. Vandaag is ze een trouwe bezoeker van GC de Kam. Tonia repeteert er met de Brussels Light Opera Company (BLOC) en ze zit in de stuurgroep ‘de Kam’ van het gemeenschapscentrum.

Aanvankelijk zouden Tonia (51) haar man en hun twee kinderen maar voor een jaartje naar België verhuizen voor het werk van haar man. ‘Op dat moment was ik zwanger van ons derde kind’, vertelt Tonia. ‘Na de bevalling ben ik nog twee maanden in het Verenigd Koninkrijk gebleven, maar toen ben ik ook naar hier verhuisd. Wat oorspronkelijk maar één jaar zou zijn, werd daarna een viertal jaar, en ondertussen zijn we hier meer dan twintig jaar. Maar we zitten hier goed.’

Tonia kwam in Duisburg terecht, een landelijke deelgemeente van Tervuren. Daar woont ze nog steeds met haar man, vier kinderen en de hond, tussen de velden. ‘Ik wist niets van België. Ik dacht dat iedereen hier Frans sprak. Dat bleek dus niet het geval te zijn. (lacht) Ik heb Nederlands geleerd in het CVO toen mijn oudste dochter naar de kleuterschool begon te gaan, en toen ook duidelijk werd dat we hier toch een tijdje zouden blijven wonen. Makkelijk was dat niet, omdat ik nooit grammaticale termen geleerd heb. Ik wist niet wat een bijzin was, of een onvoltooid verleden tijd. Ik maak nog altijd veel kleine foutjes.’ Tonia onderschat haar taalvaardigheid sterk.

WhatsApp

Sinds vorig jaar zit Tonia in de stuurgroep ‘de Kam’. ‘In de stuurgroep denken we na over hoe we GC de Kam nóg beter kunnen maken. We willen ervoor zorgen dat er voor iedereen iets te doen is. Ook mensen die weinig of geen Nederlands spreken willen we verleiden om naar het gemeenschapscentrum te komen. We zijn met een tiental mensen in de stuurgroep. Het is voor mij een nieuwe ervaring, maar ik leer veel bij.’

Zelf is Tonia een trouwe klant van de Kam. ‘Ik hou van dans, zoals van de tango en ook van film. En van muziek natuurlijk.’ Daarmee verwijst Tonia naar haar engagement bij Brussels Light Opera Company, kortweg BLOC. Elke dinsdagavond repeteert dit internationaal gezelschap in de Kam. Zes jaar geleden deed Tonia voor het eerst mee in een productie van BLOC: Evita. Ook haar kinderen doen nu – voor of achter de schermen – mee.

‘Ik heb vroeger veel gedanst’, vertelt ze. ‘Tegenwoordig zit ik in het groepje dat de kostuums maakt (zie uitgekamd maart 2019). We zijn met een tiental mensen. De ene heeft vooral creatieve ideeën, de andere is goed in het maken of het verstellen van kleren. We hebben allemaal ons eigen talent. Ik kon al wel wat naaien, maar ik heb toch drie jaar lessen gevolgd in het CVO. Om bij te leren, maar ook omdat ik het zo leuk vind. Naarmate de première dichterbij komt, wordt het elke keer hectischer. We hebben een WhatsAppgroep, waar in de laatste weken voor een opvoering heel veel berichten verstuurd worden. (lacht) Per productie moeten we 70 tot 90 mensen van kostuums voorzien. Gelukkig hebben we een grote stock.’

Duits accent

Ondertussen woont Tonia twintig jaar in België, en heeft ze de Belgische nationaliteit gevraagd en gekregen. Sinds twee jaar werkt ze als zorg- kundige in het UZ Gasthuisberg in Leuven. ‘Patiënten horen natuurlijk aan mijn accent dat ik geen Vlaamse ben. Maar ze kunnen bijna nooit raden waar ik vandaan kom. Vaak denken ze dat ik uit Duitsland kom.’

Het gezin voelt zich thuis in de Rand rond Brussel. ‘In de zomer gaan we graag met de hond wandelen in het park van Tervuren. Leuven en Mechelen zijn ook toffe plekken. Als mijn zus naar hier komt, gaan we altijd naar Leuven. Daar is altijd wel iets te doen. Of we gaan naar de provinciale domeinen bij Mechelen of naar dat van Kessel-Lo. Daar zijn we met de kinderen vaak geweest. Zoiets vind je in het Verenigd Koninkrijk niet. Activiteiten voor kinderen zijn hier veel goedkoper.’

Vegetarisch aanbod

Wat blijft er na twee decennia nog over van de band met het thuisland? ‘Af en toe gaan we nog naar het Verenigd Koninkrijk, maar eigenlijk niet zo vaak meer. Met de auto zijn we negen uur onderweg, soms zelfs twaalf uur. Een definitieve terugkeer zit er niet meer in, denk ik. In mijn volwassen leven heb ik langer in België gewoond dan in het Verenigd Koninkrijk. Bovendien heb ik daar geen echt ‘thuisgevoel’, omdat ik – voor ik naar hier verhuisde – op drie verschillende plaatsen in Engeland heb gewoond. Ik heb er nog wel familie wonen, maar ik heb niet echt een reden meer om terug te keren.’

‘De verschillen tussen België en het Verenigd Koninkrijk zijn ook kleiner geworden. Twintig jaar geleden was België een beetje achter. Ik geef een voorbeeld: ik ben vegetariër. Toen ik hier kwam wonen was het bijzonder moeilijk om in een restaurant een lekker vegetarisch gerecht te bestellen. In het Verenigd Koninkrijk was dat nooit een probleem. Gelukkig is het vegetarische aanbod in restaurants ook in België stilaan verbeterd. Nog niet overal, maar het gaat de goede kant op. Ook op andere vlakken heeft België zijn achterstand ingehaald.’

‘Belgen zijn anders dan Britten. Ze zijn niet onvriendelijk, maar wel heel gesloten. Zeker tegenover mensen die ze niet kennen. Nu ja, Engelsen zijn misschien dan weer té open. Als je in het Verenigd Koninkrijk gaat winkelen, begint iedereen met je te praten. Over de boodschappen, over het weer, over de kinderen … Je geraakt er de winkel niet uit. Dat is niet altijd even handig, zeker niet als je gehaast bent’, lacht Tonia.

 

Tekst: Wim Troch
Foto: Tine De Wilde
Uit: uitgekamd april 2020