submenu

Gedachten aan Jan Pollaris - 30/01/2020

Jan sloopte niet, Jan bouwde

Zaterdagavond 21 december vernam ik het droeve nieuws. Jan Pollaris was overleden. Al enige tijd vreesde ik zo’n bericht, maar als het dan zover is, is het toch nog altijd even schrikken.

Hoewel we heel goed wisten dat zijn dagen geteld waren en dat de zware kanker hem fysiek onderuit had gehaald, was het een schok. Het voelde ook oneerlijk.

Binnen een drietal maanden neem ik wegens pensioen afscheid van vzw  ‘de Rand’, de organisatie die ook Jan dierbaar was. Wat had ik hem graag op mijn afscheidsfeest gesproken, alive en kicking, en samen het glas van de vriendschap gedronken, en teruggeblikt op het parcours samen in vzw ‘de Rand’ en GC de Kam.

Jan, we zullen samen geen pint meer drinken op mijn pensioenfeest, het lot heeft er anders over beslist en dat dit zo zou zijn, wisten we beiden al een hele tijd. Je koos de donkerste dag van het jaar om deze aarde te verlaten, middenin een periode waarin iedereen geneigd is om te feesten en elkaar een gelukkig nieuwjaar te wensen. Wensen voor de toekomst kan ik je niet meer geven, althans niet voor een toekomst met en onder ons. Dit maakt dat er grenzeloos veel ruimte is om dankbaar te zijn, en stil te staan bij warme herinneringen.

Jan Pollaris en vzw ‘de Rand’, daarover moet ik het natuurlijk hebben. Of beter: Jan Pollaris en GC de Kam, want zijn liefde en affiniteit met ‘de Rand’ werden gevoed door zijn lokale leefomgeving, ‘zijn’ Wezembeek-Oppem, ‘zijn’ Kam. De woorden die als eerste in me opkomen als ik aan Jan denk, zijn ‘betrokkenheid’ en ‘engagement’. Betrokken bij mensen en engagement voor mensen. Jan was iemand die mensen graag zag; wat een merkwaardige maar tegelijk logische reactie uitlokt, met name, mensen zagen ook hem graag. Eerlijk waar, ik kan me niet herinneren dat ik hem, in al mijn ontmoetingen en gesprekken, ooit negatief heb horen uithalen naar wie dan ook. Jan sloopte niet, Jan bouwde. Jan zag steeds de wegen vooruit, de mogelijkheden, het positieve. Hij bleef niet hangen in doemdenken, polarisering, scherpslijperij of negativiteit. Vandaar ook dat hij zo vaak glimlachte, hij lachte als het ware het leven en de wereld toe.

Je was actief in het Davidsfonds en andere lokale verenigingen en van daaruit werd je een zeer gewaardeerd lid van de programmeringscommissie van de Kam. Toen ik jou na enkele jaren suggereerde dat je ook een goede voorzitter zou zijn, aarzelde je. Je ging ervan uit dat anderen beter geplaatst waren dan jij. Toch durfde je de stap naar het voorzitterschap te zetten.

Zacht maar helder en doelgericht leidde je de programmeringscommissie en zorgde ervoor dat er niet ter plaatse werd getrappeld, maar dat we allen samen vooruitgingen. Je waakte erover dat iedereen mee was. Je zorgde dat tijdens vergaderingen iedereen aan bod kwam en bereidde de bijeenkomsten grondig voor. Het ergerde jou als anderen dat niet hadden gedaan.

Het meest in je sas was je als je kon werken aan grotere projecten die de Kam meer uitstraling konden geven, zoals Cuisine Mundial of de taalquiz. Ik zie je ook nog op het podium staan bij de academische zitting voor 25 jaar de Kam, toen je het 5x5-verhaal uit de doeken kon doen. Fier dat je was, en terecht. Voor onze centrumverantwoordelijke van de Kam, Anne, was je een steun en toeverlaat, en ook een beetje het geheugen van het centrum, omdat je er vanaf het begin bij was. Je was lang geleden ook nog voorzitter van de cultuurraad en stond zo aan de wieg van evenementen die nog steeds met veel succes worden georganiseerd zoals het Europees Feest en de Vlaamse week. Ook de hele organisatie vzw ‘de Rand’ met zijn brede werking in de regio rond de bevordering van het Nederlands droeg je belangstelling weg. Ja, je was een boegbeeld. We gaan jou missen. Dat doet pijn, dat laat een leegte achter.

Jan, toen ik hoorde dat het niet goed met je ging, wilde ik jou en je vrouw een hart onder de riem steken. Ik belde haar op. Ze gaf de telefoon aan jou door. Ik herinner mij dit gesprek nog levendig. Er kwamen weinig woorden over onze lippen. We waren allebei ontroerd. Ik omwille van je zwakke, wat frêle stem, die nog zachter was dan anders. Jij omwille van het feit dat ik aan je dacht. Ook in die laatste fase was je verwonderd dat mensen je belangrijk vonden, met je inzaten. Wat voor mij vanzelfsprekend was, was voor jou een geschenk dat je niet verwachtte. Ook dat typeert je, veel geven was je eigen, en dan bijna kinderlijk verbaasd zijn dat ook anderen om jou geven.

Vandaag, hier en nu, ben je omringd door velen. Ieder hier aanwezig heeft zo zijn of haar herinneringen aan jou. En ik zou om af te sluiten een beeld willen gebruiken dat ik las in een boekje van Femke Van der Laan. Al die herinneringen hier zijn zo aanwezig dat ze wel zichtbaar moeten zijn. Bij elk van ons. Als een grote ballon, die met een touwtje aan ieders pols vastzit. Niets immers maakt zo aanwezig als de dood. Over mensen die leven denk je niet zo veel na. Die zijn er. Ergens. Die zie je straks. Of morgen. Of misschien over een paar maanden weer. Die zitten niet met een touwtje om je pols. Die kun je gerust even vergeten. Jij zit vast aan onze pols, met een touwtje, en daar hangt een ballon aan, met herinneringen, die ons niet loslaten. Ik zie een zaal vol ballonnen, kleurrijk. Zie jij ze ook, Jan? Wiegend, zachtjes deinend. Allen samen kleuren ze wie je was en bent in ons hart. En waarvoor we dank zeggen. Vaarwel, Jan, vaar wel, vaar een rimpelloze tocht naar de andere oever.

Eddy Frans, algemeen directeur vzw ‘de Rand’

Deze tekst sprak Eddy Frans uit op de herdenking van Jan Pollaris op 4 januari 2020.


Jan Pollaris 11 maart 1957-21 december 2019

  • Gepensioneerd Vlaams ambtenaar bij het Agentschap voor Onderwijsdiensten.
  • Gemeenteraadslid Wezembeek-Oppem voor WO Plus sinds 2001.
  • Voorzitter van de raad van bestuur van de vzw Heilig-Hartcollege (HHC) Tervuren en gewezen leraar aan het HHC. 
  • Voorzitter van de stuurgroep van GC de Kam.
  • (Gewezen) voorzitter en bestuurslid van verschillende verenigingen (o.a. Davidsfonds, De Morgenster, ...) en de cultuurraad.
  • Medeoprichter van RandKrant en van gemeenschapskrant uitgekamd.

 

Foto: Tine De Wilde
Uit: uitgekamd februari 2020